Zonneschijn

Ik weet nog goed hoe ik je vasthield, dicht tegen mij aan. Hoe je adem haalde, hoe je rook. Ik was bang, bang voor wat er komen ging maar ik wist dat er geen uitweg was. Je hoefde geen schone luier meer, want je vocht bleef nu in jou. Je voetjes werden daardoor heel dik, maar gelukkig was Dave er om ze even te masseren. Een vriend, die tot het einde bij ons bleef, ome Dave. In mijn ogen een held, in zijn ogen gewoon een goede vriend. We keken televisie en lachten samen, terwijl jij in mijn armen lag. Papa was altijd bij ons, zelfs plassen was moeilijk. Want wie weet waren we dan te laat. Het was ondraaglijk, maar het moest.

Je ademde steeds zwaarder en ook kwam er van alles uit je neus, tevergeefs bleef ik het schoonpoetsen. Ik rook een nare geur uit je mond en eigenlijk uit alle gaatjes van je lijf, maar ik bleef je kussen. Want wie weet was dat wel de laatste kus die jij zou voelen. Het was ondraaglijk, maar het moest.

Papa en ik wisten allebei dat dit moest gebeuren, want voor jou was er geen leven hier bij ons. Je had al drie dagen een insult en nu met alle medicijnen, morfine, anti epileptica.. Was jij zo ver van de wereld dat ook jouw lichaam ging ik ophouden. Het was ondraaglijk, maar het moest.

Papa en ik zullen nooit van ons leven het geluid vergeten, het geluid van jouw ademhaling. Het gerommel, het pruttelen, het vollopen van jouw longen. Het was ondraaglijk om te horen, maar het moest.

Je ging dood, je ging nu echt dood. Ons kleine meisje, onze heldin, onze strijder, onze vechter. Je mocht eindelijk stoppen met vechten. Je mocht eindelijk mee naar huis, zonder ziek te zijn. De ziekte lieten wij achter in het ziekenhuis. Vanaf nu mochten we eindelijk van jou genieten in rust. Helaas kon jij hier niet meer bij zijn en was het alleen jouw omhulsel dat wij mee namen naar huis. Het was ondraaglijk, maar het moest.

Wij zijn de papa en mama van Emma, wij moesten dit door voor haar. Wij hebben haar vrijgelaten, uit de kooi van ziekte en pijn. Het was ondraaglijk, maar het moest want Emma verdiende de wereld. De wereld aan haar voeten, met alleen maar zonneschijn zonder pijn.