Genieten

Ik heb haar los moeten laten. Mijn meisje. Ik droeg haar negen maanden in mijn buik en ik verzorgde haar vanaf dat moment elke dag. Ik hield onvoorwaardelijk van haar en zij van mij. Acceptatie, liefde, warmte en plezier. Ik heb het moeten laten gaan. Nu maanden later na het grootste verlies van mijn leven begint alles te vervagen.

De geur in haar kleren, hoe ze voelde en hoe ze klonk. De blik in haar ogen, de geur van haar haren, haar voetjes trappelend tegen mij aan. Het wordt steeds moeilijker om dit voor mij te halen. Het kroelen door haar haren, haar handje dat mijn vingers grijpt. Het gevoel vervaagd en komt nooit meer terug. De filmpjes en foto’s die wij hebben koester ik, ook haar ongewassen kleertjes bewaar ik thuis om af en toe vast te houden.

De laatste plukjes haar die ik van haar heb zijn voor mij het meest dierbaar, een stukje van mijn meisje. Iets wat haar tastbaar maakt, dat ze ├ęcht bestaan heeft. Niet alleen in materiaal, maar ook haar wezentje is er echt geweest. Dit wordt steeds moeilijker om te voelen. Intens te voelen, alsof het gisteren was.. Nee, zo voelt het allang niet meer. Het lijkt alsof ik haar al jaren kwijt ben, alsof de leegte minder wordt.

Niet minder gemis, maar gevuld door alles wat door gaat. Je moet, je hebt geen keuze, dus je gaat door in de gang van het leven. Iedereen om ons heen gaat ook door. Maar onze dierbaarste omgeving blijft aan onze zij en begrijpen dat wij nog niet volledig door gaan. We kunnen fijn met hun praten over Emma, soms voelt het dan alsof ze er gewoon weer even is. We praten over de zwangerschap, de bevalling en het plezier in haar leven. Maar ook krijg ik veel vragen over haar ziekte en haar ziekenhuisleven. Ik beantwoord het altijd met gemak, want ik vind het heel fijn om over haar te praten. Of het nou gaat om de positieve kant of de negatieve kant van haar leven. Het is gewoon fijn om even te mogen stilstaan bij haar.

Zo blijft ze voor mij in ons leven, zo weet ik zeker dat ik haar leven niet heb gedroomd. Soms lijkt het net of ik het heb verzonnen, de gelukkigste tijd van mijn leven. Een rollercoaster, met horrormomenten en toppunten van geluk. Zo voelen mijn dromen in de nacht ook. En omdat het steeds verder weg lijkt te zijn, voelt het bijna als een droom. Ik hou mij vast aan de gedachten dat het voor haar beter is, maar voor mij is het nog steeds het ergste ooit.

Ik ben blij dat zij nu vrij is, los is van alle ellende. Zij mag nu genieten van de rust, maar ook mag ze de liefde blijven voelen die er hier voor haar is. Alles uit het leven halen, voor haar. Al is het alleen maar voor haar. Ik heb het haar beloofd, mama zal nooit opgeven. En wat ik aan haar heb beloofd, maak ik waar. Wat er ook gebeurd, tegen wie of wat ik ook aanloop, ik heb haar beloofd niet op te geven en te blijven leven.

De enige keuze die ik nu heb, leven of niet leven. En als ik dan kies voor dat eerste, wat ik volmondig doe, dan moet ik er ook alles uit halen wat er in zit. En om dit te kunnen doen, filter ik mijn leven nu beter dan ooit. Negatieve energie gaat de deur uit, positiviteit staat op de eerste plek. Alleen maar om niet terug te vallen in een depressie, moet je soms moeilijke keuzes maken.

Maar, rustig aan doen kan echt geen kwaad. Een feestje missen is geen probleem, een extra feestje is ook niet erg. Als het maar rust geeft in mijn lijf en hoofd. Ik ben al met een deel van mijn medicatie gestopt en daar ben ik heel trots op. Ik weet dat mijn kleine meisje daar ook heel trots op zal zijn. Want mama is op weg naar gezond zijn.

Ik klamp me soms vast aan mijn geweldige echtgenoot, we vormen een geheel met haar. Zij is wat ons nog meer verbind dan eerst kon. Maar verliefd vanaf dag een. Ik ben blij dat ik hem heb, want zonder hem had ik hier niet zo gestaan. Maar ik denk ook dat hij het andersom zo ziet. Want als er iets is waar we samen van kunnen genieten, dan is het van elkaar.