Emma

Onze kleine strijder, onze vechter. Ze heeft twee jaar lang genoten van haar leven, we hebben veel gelachen en gevierd. Maar ook hebben wij veel doorgemaakt. Emma heeft gevochten tot de laatste seconde, maar is rustig van ons gegaan. Wij hebben haar los moeten laten, omdat de ziekte groter was dan ons kleine meisje aankon. Uit liefde voor haar lieten wij haar los, maar ik hou haar vast in liefde. Mijn meisje, mijn baby. Waarom moet alles afgenomen worden. Het is voor mij ondraaglijk, maar ik moet het dragen. Ik hou me vast aan de gedachten dat het voor haar beter is.