Crisis

In onze omgeving speelt er veel, ik ga hier niet over bloggen. Vooral geen aandacht aan besteden, want wat je aandacht geeft.. dat groeit. Maar door alle omstandigheden en het gemis van onze kleine meid, brak de crisis uit. Ik kreeg een heftige paniekaanval. Toen ik er niet uit kwam haalde Clenn de buren, zij kwamen gelijk en probeerde mij rustig te maken. Toen dat na een uur niet lukte heeft Clenn onze psychiater gebeld. Ze raadde hem aan mij een oxazepam te geven en als ik dan na een half uur nog niet rustig werd, hij de huisartsenpost moest bellen.

Na anderhalf uur in een paniekaanval, belde hij dan dus de huisartsenpost. Zij verwezen door naar de crisisdienst. Crisisdienst? Wat? Ja, de crisisdienst. Deze komen wanneer iemand suïcidaal is. Wanneer iemand een gevaar is voor zichzelf of voor anderen. Nu kwamen ze voor mij.

Het duurde even voor ze er waren, maar uiteindelijk stapte er een psychiater en een verpleegkundige binnen. Ik kan mij niks herinneren van deze bewuste avond. Ik weet alleen nog dat ik een tablet kreeg om te slapen en ik herinner mij dat de buurvrouw mij stevig vasthield. Onze hond Buster was ook niet weg te slaan, want die likte mij voortdurend in de hoop dat dat mij zou troosten.

Clenn was bang, maar ook zelfverzekerd. Hij kent mij langer dan vandaag en een paniekaanval had hij al eerder meegemaakt. Maar deze was zo lang en ook vrij heftig dat het toch even spannend was. Toen ik eenmaal sliep was hij opgelucht en de volgende dag kwam mijn moeder om even wat afspraken te maken voor de rest van de week.

Elke dag van de week is er nu iemand langs geweest, om even te checken hoe het gaat. Maar ook gewoon om te praten, koffie te drinken of te helpen in huis. Ik voel me gesteund en geliefd. Clenn probeert me elke dag op te vrolijken of gerust te stellen en ook mijn moeder neemt haar tijd om er voor mij te zijn. Clenn stelt ook onze vrienden op de hoogte wat gaande is, voor wat extra support en om noodlijntjes uit te zetten. Gelukkig reageert iedereen positief en met begrip.

We gaan er voor! Niet ik alleen, maar met zijn allen. En voor de eerste keer in mijn leven voel ik dat ook dat deel van mij wordt geaccepteerd. Ik mag verdrietig zijn, ik mag nadenken over doodgaan. Maar niet te veel, niet te lang en vooral niet handelen naar deze emoties. Het is zoals het is, het is niet makkelijk maar het moet.

En met deze lieve mensen om mij heen, gaat dat zeker lukken!