Afscheid

Onze lieve vechter, wat was je sterk. We hebben twee bijzondere jaren met jou gehad, maar helaas moesten wij afscheid van jou nemen. Ik weet het nog heel goed en zal het ook nooit meer vergeten. Vrijdagnacht kreeg jij een hevige epileptische aanval, zoals plan gingen wij aan de slag om jou zo snel mogelijk in het ziekenhuis te krijgen.

Twee weken hiervoor kregen wij na een heftige aanval met IC-opname te horen dat wij blij moesten zijn als we nog vier jaar met jou zouden redden. Maar alle jaren verder dan dat, konden wij niet meer in de toekomst kijken. Die ene aanval, die ene aanval die jou het je leven zou kosten zou komen. Het was geen vraag meer of het ooit zou gebeuren, maar wanneer.

Daar aangekomen merkten wij al dat het heftiger was dan normaal en wisten eigenlijk al wat ons te wachten stond. Zaterdag middag wisten wij wat dit voor ons ging betekenen. Je zou niet meer mee naar huis om bij ons te blijven. Nee, wij gaan jou loslaten en pas meenemen wanneer jij niet meer bij ons bent. Wij wisten toen al dat jou laatste adem dichterbij was dan ooit. Maar bang zijn, daar hadden wij geen tijd voor. Dus we bleven zo kalm mogelijk om jou het mooiste afscheid te geven wat jij verdient. Ik heb jou altijd beloofd bij je te blijven tot de laatste seconde, dus dat heb ik ook gedaan…