Einde van het begin

Na de eerste week kregen wij een diagnose: Epilepsie. Hoe gek het ook klinkt waren we opgelucht. Er werd tijdens de opname vaak aan mij gevraagd of Emma ritmische bewegingen maakte in mijn buik tijdens de zwangerschap. Ritmisch? Hoe herken je dat tijdens een zwangerschap? Wat ik wel weet is dat de periodes van heftig bewegen en de momenten van stilte elkaar afwisselde. Moeilijk om achteraf te zeggen of dit ritmisch was, maar herkenbaar van andere zwangerschapsverhalen was het niet. Het verklaarde voor ons wel veel, alles wat we in de eerste twee maanden hadden meegemaakt was in verband te leggen met een overprikkelende baby die haar eigen lichaam nog echt goed moest leren kennen.

Na medicatie voorschriften en uitleg over “de regel van vijf”, gingen we naar huis. Tevreden met de uitslag, maar wel onzeker over de aankomende tijd. Gelukkig konden Clenn en ik veel steun bij elkaar vinden en voelde we ons meer verbonden dan ooit.

Jammer genoeg ging het leven buiten het ziekenhuis in treinvaart door. Clenn moest weer aan het werk en ik werd overvallen door de angst voor de buitenwereld. Ik had vooral moeite met het oppakken van de dagelijkse dingen. Alleen het idee al om naar buiten te moeten, de grote wijde wereld in… Boodschappen doen, het plein over naar mijn schoonmoeder of simpel gewoon even in de tuin zitten gaven mij al het gevoel dat ik stikte. Raar eigenlijk hoe dat werkt, je angst die je naar binnen duwt. In je eigen coconnetje. Bedenkende dat ik nooit goed ben geweest in het huishouden, was ons huis nu al helemaal ontploft. Continu was ik gefocust op de box, of zat ik op de bank met Emma in mijn armen. Als ik even een moment voor mezelf had, dan lag ik in bed of keek ik voor afleiding tv.

Lekker kijken naar andermans drama… Wat is nou leuker dan het zien van mensen die ruzie maken over het niet terugbellen, of onze bekende Hagenaar, Hagenese? Haagse, Haaggie? Die blonde, die een emmer bleek over haar kind heen gooit, gewoon omdat het warm weer is. Oeps! Ik vermaakte me vooral met TLC, transgenders die stapel op elkaar zijn. Uit een woonwagenkamp gekomen, nu echt verliefd en geaccepteerd. Heerlijke tv wanneer ze frikandellen besteld voor haar bruiloft. Op en top vrouw, met een voedselvoorkeur van een boer uit Friesland. Op klompen die met zo’n onverstaanbaar accent roept: “Wat is nou lekkerder dan een Friekadolletje”. Ja, mijn fantasie kent vele wegen en ook daarom kan ik mij de hele dag vermaken op mijn bank. Gelukkig maar, want in de week thuis was dat alles wat ik wilde doen.

Ik kreeg gelukkig al snel veel hulp aangeboden van verschillende instanties. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een ontmoeting met Nadine, hulpverlening voor ouders met een chronisch ziek kind met onzeker toekomstbeeld. Al bij de eerste ontmoeting voelde ik een klik en onze band is in de afgelopen maanden heel hecht geworden. Twee keer per week kwam ze langs en ik kon met haar over alles praten. Nu plaag ik haar wel is, dat ze mijn moeder had kunnen zijn en dat ze me best mag adopteren als ze haar eigen kinderen even zat wordt. Natuurlijk door onze hechte band, maar stiekem ook gewoon omdat het fijn is af en toe ook geintjes te maken over de onbelangrijke dingen in het leven. Eigenlijk voelt het niet als begeleiding, maar Nadine is als een warme kop thee op een koude dag. Dan heb je achteraf gewoon weer energie om verder te gaan, gewoon even een momentje om je veilig te voelen.

Gelukkig maar, wat de tweede heftigste opname stond nog op ons te wachten… En dit keer ging het onverwacht, heel snel mis met mij.

NEXT