Op slot

Ik bel de huisarts, die bij ons om de hoek zit en zonder te twijfelen roept de assistent dat ik direct binnen mag komen lopen. Maar, hou er wel rekening mee dat hij je kan doorverwijzen naar het ziekenhuis dus hou rekening met vervoer. Oke, wat nu… Clenn bellen. Marian bellen. Ga je mee? Niet schrikken! Oke misschien toch wel. Ja, goed, we doen het samen. Oke rustig blijven… Your in control.

Eenmaal bij de huisarts laat ik de filmpjes zien, de huisarts overlegt met zijn collega en komt terug met het besluit dat hij ons doorverwijst naar de neurologie in het ziekenhuis. Yep, met je eerste kindje, kersvers, pas net uit je kraamtijd… op weg naar het ziekenhuis. Neurologie, ook zoiets, dan denk je aan hersentumoren of enge bloedingen en interne afwijkingen. Nee, rustig blijven… Niet te ver vooruitdenken, we weten nog niks! Misschien zijn we zo weer thuis.

Aangekomen in het ziekenhuis worden we eigenlijk vrij snel naar een kamer gebracht, even wachten op de eerste artsen. Geen idee eigenlijk meer wie of wat zij waren, maar ze kleedde Emma netjes uit en deden de standaard onderzoekjes. Ze sliep nog steeds en werd pas wakker tijdens het onderzoek, door de honger en de kou. “Lekker in haar eigen dekentje wikkelen, geef haar maar de fles.” We komen zo terug met de neuroloog.

Emma had de fles op en lag rustig bij mij te slapen, de neuroloog stapte binnen en ik leg Emma op het bed. Ze begint paniekerig te huilen en de neuroloog pakt haar op, ze beweegt Emma op en neer en vertelt me dat kinderen dat vaak fijn vinden. Op dat moment begint Emma te schokken, ze braakt alle melk uit die ze net gedronken had en loopt blauw aan. De neuroloog geeft haar aan me over “Ik moet even iemand halen, blijf rustig staan” waardoor ik in paniek roep: “Ik haal wel iemand, houdt u haar maar vast”.. Op dat moment doe ik mijn ogen dicht en hou Emma dicht tegen me aan. Ik voel het schokken door haar lijfje en hoor haar gehuil krassen door mijn merg en been.
Ik ga op slot.

NEXT