Moedergevoel

Ik ben thuis met Emma, na de fles wil ik haar laten boeren. Maar dan gebeurt er iets geks, ze verstijft. Haar hele lichaampje voelt alsof het op slot zit. Ik leg haar op mijn schoot en zie dat haar hoofdje rood aanloopt, als een fluitketel die het kookpunt bereikt, begint Emma vanuit haar tenen te huilen. Ze zeggen dat je als moeder hoort en voelt wat er met je kind is. Ik geloofde daar wel in, maar om het zelf mee te maken is een raar gevoel. Aan haar manier van huilen hoorde en voelde ik in elke millimeter in mijn lijf dat het niet goed was.

Ze had pijn. Maar waar? En waar kwam dit vandaan? Onder het huilen merkte ik dat haar beentje schokte, alsof er door iemand aan een touwtje werd getrokken. Het duurde erg lang, ik heb bewust alles gefilmd omdat ik Clenn ervan wilde overtuigen dat er toch echt iets niet goed ging. Van het een op het andere moment stopte Emma met huilen en viel in slaap. Ik legde haar in de box en wachtte af. Emma had weer schokjes in haar beentje en die lag krampachtig ingetrokken. Als ik het beentje wilde strekken dan schoot het terug in dezelfde krampachtige houding.

Ik belde met het consultatiebureau, koortsstuipen? Groeistuipen? Wie weet? Emma had geen koorts en groeistuipen hebben kindjes niet meer bij twee maanden. Dat zou alleen direct na de geboorte plaatsvinden wordt mij verteld door een vriendelijke vrouw aan de andere kant van de lijn. ‘Bel anders morgen even de huisarts, die kan je vast meer vertellen’.

Ik bel de huisarts voor een afspraak zonder uit te leggen wat er speelt sta ik voor de volgende dag in de agenda. Na een kwartier blijft het bewegen aanhouden en opmerkelijk genoeg krijg ik Emma niet meer wakker. Ik probeer zo rustig mogelijk te blijven en niet in paniek te raken, maar ik weet het zeker:

IK MOET ALARM SLAAN!

NEXT